ਮੈ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਐਸੇ ਪੜਾਅ ਚੋ' ਗੁਜਰ ਰਿਹਾਂ,
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲਾਪਨ ,
ਗੁਜਰੇ ਵਕਤ ਦੀਆ ਯਾਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਨੇ,
ਇਹ ਇਕੱਲਤਾ
ਮੇਰੀ ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ,
ਸਦਾ ਮੌਨ ਧਾਰੇ ਰੱਖਣਾਂ,
ਸੋਚੀਂ ਗੁਮੇ ਰਹਿਣਾ,
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜਿਆਦਾ ਗੱਲ ਨਾਂ ਕਰਨੀ,
ਮੇਰੀ ਆਦਤ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਗੁਜਰੇ ਵਕਤ ਦੀਆ ਯਾਦਾਂ,
ਕਦੀ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਦੀਆ ਨੇ,
ਕਦੀ ਗਿਰਝਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ,
ਮੇਰੇ ਤਨ-ਮਨ ਨੂੰ ਚੂਡਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ,
ਪਰ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਉ,
ਤੈਂਨੂੰ ਮਿਲਨ ਦੀ ਆਸ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹੈ..
ਇਸੇ ਲਈ ਯਾਦਾਂ ਦੀਆ ਗਿਰਝਾ ਨੂੰ,
ਬਾਬੇ ਫਰੀਦ ਵਾਗੂ ,
ਇਹੀ ਅਰਜੋਈਆ ਕਰਦਾ,
ਮਾਸ ਭਾਵੇ ਤਨ ਤੇ ਮਾਸਾ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦਿਉ,
ਪਰ ਮੇਰੀਆ ਅੱਖਾਂ ਉਨੀ ਦੇਰ ਨਾ ਕੱਢਣਾਂ,
ਜਦੋ ਤੱਕ ਉਹਦਾ ਦੀਦਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ................................