ਜਦੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋ,
ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ ਪਾਣੀ,
ਸਾਇਦ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋ,
ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਏਗੀ
ਮੈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਨਾ
ਉਹਨਾ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ,
ਜੋ ਗਰਭ ਜੁਨੇ ਹੀ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ,
ਜਾਂ ਦੇਖਦਾ ਅੱਧ ਸੜੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ,
ਮਨ ਤੜਪਦੈ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਤੇ
ਦੁੱਖ ਉਦੋ ਵੀ ਹੁੰਦੈ,
ਜਦੋ ਦੇਖਦਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ
ਭੁੱਖੀ ਮਰਦੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ,
ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ,
ਮੰਦਰਾ ਗੁਰੂਦਵਾਰਿਆ ਤੇ ਲੱਗੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਤਰਿਆ ਨੂੰ,
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨ ਛਲਕ ਪੈਦਾ,
ਜਦੋ ਦੇਖਦਾ,
ਗਲ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਫ ਲਈ
ਤਖਤੀਆ ਪਾਈ ਬੈਠੀਆ
ਉਹਨਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ,
ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪਤੀ
ਜਿੰਦਾ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ
ਅੱਖਾ ਚ ਪਾਣੀ ਤੈਰਨ ਲੱਗਦੈ,
ਕਿਉਕਿ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਹਾਲੇ ਜਿੰਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਚ